XEra o stea mare şi luminoasă
şi noi o priveam de pe pământ
şi tu ai spus : poate e steaua mea…Nu Ioana Maria, ţi-am răspuns eu
steaua ta e alta
e o stea singură şi necunoscută
pe care n’o văd toţi oamenii ;
eu singur în toată lumea
ştiu care e steaua ta, Ioana Maria.°XIIoana Maria, te-am întrebat eu atunci
mai ţii minte o seară
când am mers pe străzi în capul gol
cântând imnul de desrobire al popoarelor ?şi tu mi-ai răspuns : Ţin minte
tot ce a fost. Plouase mult în ziua aceia.Da Ioana Maria
plouase mult în ziua aceia
când noi ne despărţeam pentru multă vreme
şi dacă n’ai uitat-o până acum
poate n’ai s’o uiţi niciodată
toată viaţa ta.ººXEra una estrella grande y luminosa,
nosotros la mirábamos absortos
y tú dijiste: es mi estrella tal vez.No, Ioana María, te respondí
tu estrella es otra,
es una estrella desconocida
que los hombres no ven,
sólo yo en todo el mundo
sé cuál es tu estrella, Ioana María.|XIIoana María, te pregunté entonces,
¿recuerdas todavía una tarde
cuando vagamos por las calles con la cabeza descubierta?Y tú me contestaste: Recuerdo
todo lo de entonces. Había llovido mucho aquel día.Sí, Ioana María,
había llovido mucho aquel día
cuando nos separábamos por mucho tiempo
y si no lo has olvidado hasta ahora
tal vez ya nunca lo vayas a olvidar.
6.07.2012
La poesía, fin de ciclo: Geo Bogza, por Luminita Albisoru y Rodrigo Guajardo
5.24.2012
La poesía, sesión 6: Belli y Segovia por Magda y Mónica Gutiérrez
Aun estando tú lejos el amor me rodea
Aunque duerma sin ti duermo en tu lecho
No tengo yo tu amor por él avanzo
En él se pone triste esta tristeza
De tan poco que pesas es tuyo todo el suelo
Tu amor tan fácil de llevar me empuja
Tus delicados labios gobiernan hondas zonas
De quién somos si tú te llamas mía
Fue hecho para ti este ser que tus manos
tan seguras de qué tocaban han tocado
manzanas en tu sexo
néctares de mango
carne de fresas;
te beso y todas las uvas sueltan
el vino oculto de su corazón
sobre mi boca.
Mi lengua siente en tus brazos
el zumo dulce de las naranjas
y en tus piernas el promegranate
esconde sus semillas incitantes.
que sudan en tus poros:
dame a beber fuentes de melocotones y bananos
racimos de cerezas.
del que nunca jamás ningún Dios
podrá expulsarme.
3.15.2011
la poesía: muerte sin fin, de josé gorostiza, en la voz de iván trejo

la poesía -colectivo inaugura las sesiones de primavera con el ciclo el largo aliento: obras monumentales de la poesía occidental. en esta sesión el poeta iván trejo leerá la obra cumbre de josé gorostiza: muerte sin fin.
la entrada es libre, con cooperación voluntaria para el espacio: café gratis y dónde refrigerar lo que traigas. la lectura comenzará puntualmente; habrá música y fiesta al terminar. si te gusta promover la lectura, agradecemos tu asistencia y que compartas este evento para que la poesía sea conocida por más.
Lleno de mí, sitiado en mi epidermis
por un dios inasible que me ahoga,
mentido acaso
por su radiante atmósfera de luces
que oculta mi conciencia derramada,
mis alas rotas en esquirlas de aire(…)
¡Oh inteligencia, soledad en llamas!
josé gorostiza: muerte sin fin.

